Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό ...


Στό μικρό μας τό χωριό στήν Δοϊράνη, κάθε οκογένεια εχε 2-3 γελάδες, 10-15 κοτολες, 1-2 προβατάκια κατσικάκια καί 1-2 γουρουνάκια.

Ἑπτά ἡ ὥρα τό πρωΐ, ὅλες τίς ἀγελάδες τίς ἔπαιρνε ὁ τσοπάνος ὁ κυρ-Ἀνέστης καί τίς πήγαινε στή βοσκή. Τό βράδυ εἴχαμε φεσκότατο γάλα.

Τρώγαμε αὐγά ἐλευθέρας βοσκῆς καί κάποτε-κάποτε ἡμάνας μας, ἔσφαζε καί μιά κοτούλα.

Τρώγαμε γριβάδια, πρικιά καί γουλιανούς ἀπό τήν λίμνη μας.

Μέ τό κάρο ὁ πατέρας μου πήγαινε στά γύρω χωριά καί πουλοῦσε ψάρια. 

Ὅταν οἱ νοικοκυρές δέν εἶχαν χρήματα, τοῦ ἔδιναν ἀλεύρι ἤ σιτάρι ἤ ὅ,τι ἄλλο εἶχαν.
Ο μητέρες το χωριο ζύμωναν στήν σκάφη τό λεύρι, τό ψήνανε στούς χωριάτικους φούρνους καί τρώγαμεγνό...

Η συνέχεια  εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου